W jednej ze szkół podstawowych w województwie lubelskim pani polonistka zadała dzieciom frapujący temat: SZKOŁA MOICH MARZEŃ. Uczniowie dziarsko zabrali się do pracy. Zabrał się i Łukasz. Pomyślał chwilę, puścił wodze fantazji, rozmarzył się na całego...
    Z tych marzeń zrodził się tekst, który publikujemy poniżej. Jest w nim szczere opisanie swoich marzeń, wizja szkoły, do której z pewnością chciałoby chodzić wielu nastolatków. Bo taka szkoła przyszłości z ekstremalnymi sportami, torem wyścigowym Formuły 1, karate czy aikido oraz nauką o rozbrajaniu bomb - to byłaby dopiero szkoła! Może nie do końca wszystko przydawałoby się później w codziennej pracy, ale przecież pomarzyć dobra rzecz... Szkopuł w tym, że Łukasz za swoje wypracowanie dostał... jedynkę. Gdy tekst dotarł do redakcji nie mieliśmy możliwości, aby skontaktować się z panią polonistką i zapytać ją, dlaczego tak nisko oceniła marzenia Łukasza. Czy to przymiotnik „nudny" spowodował, że praca ucznia nie znalazła uznania w jej oczach? Ponieważ jednak kolegium redakcyjne orzekło, że pomysły Łukasza są ciekawe i zabawne, postanowiliśmy wydrukować ten tekst, pytając jednocześnie czytelników PŁOMYCZKA, co sądzą o takiej szkole? I czy słusznie Łukasz dostał jedynkę? Napiszcie przy okazji do nas, jaka jest Wasza szkoła marzeń, czy w Waszej realnej szkole też jest tak nudno jak u Łukasza? A może odezwie się pani polonistka, która zachęciła dzieci do napisania wypracowania na wspaniały skądinąd temat? Czekamy na Wasze opinie i listy. Najciekawsze opublikujemy...

"Szkoła do której uczęszczam jest całkiem inna niż szkoła moich marzeń. Codziennie wstaje i idę do tej samej, tak samo nudnej szkoły. Spotykam się z tymi samymi uczniami, chodzę na te same nudne lekcje. Piszę tym samym długopisem w tym samym zeszycie. Lecz najgorsze Jest to, że w przeciwieństwie do nauczycieli, mnie ani innym uczniom, nikt za to nie płaci. Szkoła moich marzeń to gigantyczny budynek bez nauczycieli. Ich rolę pełniłyby komputery, które byłyby programowane przez uczniów. W szkole moich marzeń nie byłaby: matematyki, języka polskiego czy innych przedmiotów. Zamiast informatyki byłaby lekcja tylko o grach. Na w-fie byłyby sporty ekstremalne, zamiast chemii byłaby nauka rozbrajania bomb, a zamiast techniki, już od 14 lat, byłaby nauka jazdy samochodem i motocyklem. W szkole moich marzeń byłby gigantyczny tor wyścigowy F1 i dla gokartów. Każdy mógłby się też nauczyć wybranej przez siebie Sztuki walki. Byłby też ring, gdzie w każdy piątek pod okiem sędziów-komputerów uczniowie mogliby rozwiązywać swoje problemy. Byłyby też walki o wysokie pieniądze i turnieje, w których można by było zmierzyć się z zawodnikami z różnych, krajów takich, jak Japonia czy USA. Zamiast ocen byłyby nagrody pieniężne, które odpowiadałyby ocenom np. szóstka - 6 milionów, piątka - 5 milionów itd. Jedynie za jedynkę uczeń musiałby dopłacić 1 milion najlepszemu. Szkoła byłaby otwarta co drugi tydzień, żeby po tygodniu nauki uczeń mógł tydzień odpoczywać. Wakacje trwałyby dwa miesiące, a ferie miesiąc. We wszystkie święta szkoła też byłaby zamknięta. Taka jest szkoła moich marzeń. Jak widać całkiem odbiega od naszej szkoły. Jedyny punkt wspólny to fakt, że przychodzimy się do szkoły uczyć."
                                                                        Łukasz WOJTASIEWICZ

    Już dawno żaden tekst w PŁOMYCZKU nie wzbudził tak gorącej dyskusji, jak ten zamieszczony w poprzednim numerze (powyżej), zatytułowany „Szkoła moich marzeń - na szóstkę czy na jedynkę", I wygląda na to, ze to nie koniec. Ciągle nadchodzą nowe listy, zatem dziś odniesiemy się tylko do kilku pierwszych, jakie nadeszły do redakcji. Postanowiliśmy zapytać naszych Czytelników, co o tym sądzą?

    - To jest zwyczajnie niesprawiedliwe - pisze Agata Podoła z Gorzowa Wielkopolskiego - chłopak byt szczery i za tę szczerość dostał pałę. Tak nie powinno być. Najpierw nauczycielka zachęca do napisania o swoich marzeniach, a potem nie podoba się jej, że ktoś napisał o nudnej szkole. Niech się zdecyduje. Ja mogłabym napisać o swojej szkole dokładnie to samo co Łukasz, ale nikt nam nie proponuje takiego tematu. W ogóle nikt się nas o nic nie pyta. Mamy chodzić do szkoły i już. Mamy się uczyć i basta. Dobrze, że chociaż PŁOMYCZEK podejmuje tego typu dyskusje, to się człowiek może wyżalić.

    - Nie wiem, dlaczego Łukasz dostał jedynkę. W mojej klasie kiedyś na lekcji wychowawczej pani zaproponowała temat: co trzeba zmienić, aby do szkoły przychodziło się chętniej - pisze w mailu Justyna Małkowska z Zielonej Góry. - Dużo mówiliśmy o uatrakcyjnieniu lekcji. Mieliśmy parę pomysłów, ale do dziś nie doczekały się one realizacji. Jest u nas nauczycielka matematyki, która pytana o jakieś niezrozumiałe zadanie ma tylko jedną odpowiedź: „pomyśl". Uważa, że jeżeli ona pojadła wszystkie rozumy to i my wszystko potrafimy zrozumieć. Może i potrafimy, ale najpierw trzeba nam to wszystko porządnie wytłumaczyć. Nie wszyscy to potrafią. Nie mówiąc już o sposobie prowadzenia wykładu, np. z historii. Pani gubi wątek, robi jakieś piętrowe dygresje, coś sobie nagle przypomina a propos kwestii, o której mówiła piętnaście minut temu. Zwariować można. Dobrze, że mamy przejrzyście napisany podręcznik, to sobie radzimy całkiem nieźle. Podsumowując - u nas w szkole też jest nudnawo i na podobny temat napisałabym to samo co Łukasz. Jestem ciekawa czy też dostałabym jedynkę?

    - Ależ ten Łukasz jest naiwny - stwierdza bez zbędnych wstępów w liście Jakub Janiszewski z Zabrza. - Tak po prostu napisać prawdę. Przecież wiadomo, że nic belfrów bardziej nie wkurza niż zarzut, że są nudni. Miał fajne pomysły na ciekawą szkołę, do której chodziłoby się bez przymusu. Też chciałbym chodzić do takiej szkoły. Marzenia, marzenia... Tylko, że niepotrzebnie wszedł pani polonistce pod pazury, i dostał pałę. Łukasz, szczerze Ci współczuję. Ale tego przekonania o Twojej naiwności nie cofam. Pilnuj się na drugi raz, chłopie!

    - Nie, nie, nie! Protestujemy! To jawna niesprawiedliwość - Ania, Kaśka, Marzena i Kamil z Poznania przysłali list pełen takich kategorocznych stwierdzeń. - Nie godzimy się na takie traktowanie uczniów. Jesteśmy ciekawi, czy ktoś jeszcze napisał tak jak Łukasz, czy zwyczajnie reszta kolegów stchórzyła. W naszej szkole chcieliśmy nawet zacząć zbierać podpisy w obronie Łukasza i korzystając z pośrednictwa PŁOMYCZKA przesłać je do pani polonistki, która tak niesprawiedliwie oceniła pracę Łukasza, ale ostatecznie zrezygnowaliśmy z tego. Nasza wychowawczyni powiedziała, że tylko możemy chłopakowi zaszkodzić zamiast pomóc. Ciekawe, skąd ona to wie?

    - Nawet nie zastanawiałam się nad tym, czy Łukasz dobrze zrobił, że napisał tak szczerze, do jakiej szkoły chciałby chodzić - zapewnia w liście Marta Mikołajczyk z Bielska-Białej. - Sam musi to ocenić. Mnie natomiast wkurzyło co innego. Przecież nauczyciel, który decyduje się na taki temat musi liczyć się z różnymi interpretacjami tematu i nie powinien karać ucznia za szczerość. Jeżeli ta jedynka jest właśnie dlatego, to współczuję Łukaszowi.

Tyle listów na początek. W następnym numerze wrócimy do tematu. Bo niemal każdego dnia znajdujemy w redakcyjnej poczcie listy na ten temat. Liczymy także na to, że odezwie się któryś z nauczycieli. Jeżeli nie, to sami odwiedzimy kilka warszawskich szkół i zapytamy polonistów o zdanie.